İsmail Hakkı Küpçü

HÜKÜMETLERİN SARFETTİĞİ HER KURUŞ, SONUNDA VATANDAŞLARDAN ÇIKAR

Hükümetler halkın oylarıyla seçildikleri için, oy aldıklarının hoşuna gidecek işler yapmaya çalışırlar. Hükümet bütçelerini oluştururken ve harcama kalemlerini belirlerken, hep insanların gözünü boyayacak konuları belirlemeye çalışırlar.

İnsanların çoğunluğu bencildir. Kendini düşünür. Dolayısıyla, yaptıklarının ileride çocuklarına, torunlarına yansımasının nasıl olacağını düşünmez. Düşünenlerin bir çoğu da, gelecek için “Allah Kerim” diyerek kendi gününü kurtarmaya çalışır. Tıpkı Kur’an’da Yüce Yaradan’ın bizler için “siz peşini seviyorsunuz, bu dünyayı istiyorsunuz, hâlbuki asıl hayat ahiret hayatıdır” dediği gibi davranır.

İnsanların bu yapılarını bilen hükümetlerin çoğu, maliye politikalarını para-kredi sistemi üzerine kurarlar. Yaptıkları gereksiz harcamalardan ve yine yaptıkları yolsuzluklardan halkın hemen etkilenmemesi için, dışarıdan borç alırlar. Hükümetler dikkatlerini, halka yeni vergi çıkartmamaya verirler. Böylece, halkın tepkisini çekmezler.

Hâlbuki hükümetlerin harcadıkları her kuruş, eninde sonunda vatandaştan çıkar. Hükümetlerin harcamaları, elbette vatandaştan çıkacaktır. Fakat eğer bu harcamalar, öncelikli olmayan işler için yapıldıysa, kesinlikle vatandaşın aleyhine bir şekilde çıkar.  Ömrü ister kısa ister uzun olsun, hem kendinden hem de gelecek nesillerden çıkar.

Ancak vatandaş, bu durumu doğrudan algılayamaz. Aksine ülkenin geliştiğini düşünür. Ülkeler elbette gelişeceklerdir. Çünkü vatandaşlar boş durmuyorlar, birçoğu gece-gündüz demeden çalışıyorlar. Her çalışma bir katma değer üretir. Üretilen katma değerin kıymeti, ülkelere ve içeriğine göre değişir. Hammadde ağırlıklı, “yükte ağır, pahada hafif” üretimlerin katma değerleri düşük olur. Bilgi ağırlıklı, teknolojik üretimlerinki ise “yükte hafif, pahada ağır” olur. Sonuç olarak her çalışma, mutlaka mevcut duruma bir kıymet ekler.

Burada mesele, insanların ve ülkelerin, kendi çalışmalarının karşılığını alıp almadığı konusudur. Hükümetlerin yönetimlerdeki başarıları, burada ortaya çıkar. Bu sebeple hükümetlere, kendi vatandaşlarının çalışmalarını yerli yerinde değerlendirip değerlendirmediğine göre not verilmelidir. Yönetimler, öncelikli alanları daha iyi tespit eder ve daha verimli bir yöntemle değerlendirirse, vatandaşların refahlarındaki artış, mutlaka daha yüksek olacaktır.

Bir aile bütçesi veya bir şirket bütçesi yönetiminde nelerle karşılaşılırsa, hükümet idarelerinde de benzer olgularla karşılaşılır. Bir aile, sınırlı bütçesi ile yapacağı harcamalardaki öncelikleri iyi belirlemelidir. Diyelim ki bir aile, bütçesi ile ancak yiyecek, barınma ve giyinme masraflarını karşılayabilecek güçte. Ek bir gelir imkânı peşine düşmeden, mevcut bütçesinden lüks koltuk, TV vb harcamalar yaparsa, bütçesi açık verir.

Bütçelerindeki açıkları kapatmak için bazı yollar dener. Eğer atasından kalan bir miras varsa, onu yok pahasına da olsa satıp borcu kapatmaya çalışır. Bu şekilde borcunu kapatamazsa, başka kaynaklardan borç bulmaya uğraşır. Eğer aynı harcama mantığını sürdürür, kendini düzeltmezse, bu defa borcunu doğru dürüst ödeyemeyeceğinden, borcu bir diğer borçla kapatmaya çalışır. Bu süreç, bir süre sonra sadece faizleri bile ödeyemeyecek hale düşürür. Eğer bazı alacaklıları evdeki çocukların haline acırlar ve borcu silerlerse ne alâ. Değilse, ailenin sonu perişanlıktır. İşte benzer durum hükümet harcamaları için de geçerlidir. Ama ülkeler mücadelesinde borçları silen pek olmaz. Olanlar da aldatmacadır.

Sıkıntıya düşen aile, fazladan aldıklarını düşündükleri eşya, araba, ev gibi malları satarak borçlarını ödemek ister. Ama bu yöntem çoğu zaman işe yaramaz. Borçlar ve faizler artmış, aldıkları mallar ise, ikinci el durumuna düşmüş ve değer kaybetmiştir.

Bütçesi sarsılan aile, ek iş yapma peşine düşebilir. Fakat bu ek iş, sürekli olmaz. Geçici bir ferahlık getirir. Eğer aile, biraz ferahlamasını fırsat bilerek yeniden öncelikli olmayan alımlar için harcama yaparsa, artık onu geçici ek işler de kurtarmaz. Borç peşine düşer. Borç bulabilirse, sonunda yukarıda bahsedilen bataklığın içine düşer.

Hükümetlerin durumları da benzerdir. Öncelikleri tespit etmeden yapılan gereksiz harcamalar bütçeyi sarsar. Sarsılan bütçeyi denkleştirmek için, iki yöntem birden uygulanır. Birincisi, devletin daha önceden sahip olduğu varlıkları satmaktır. Fakat çoğunlukla bu varlıkların satışları yetmez. Çünkü bu varlıklar, aynı aile reisinin yaptığı gibi, mirasyedi şeklinde ucuza satılmıştır.

İkinci yöntem borç almaktır. Borçlar alınırken, aynı aile reisinin yaptığı gibi, aileye refah getirmekle övünülür. Borçlar ödenemeyince, tıpkı ailenin yaptığı gibi, bir taraftan bireylerden lüks harcamaların kısılması istenir, diğer yandan kimsenin haberi olmadan daha yüksek faizlerle borçlar uzatılır. Sürekli borç almak zorunda kalan, emir almaya da başlar. Borç verenlerin bazısı ailenin kızlarına göz koyar. Kız ailesini kurtarmak için mecburen onlarla evlenir. Hükümetlerden istenilenler ise bazen daha kötüdür. Ama vatandaş nelerin verildiğini bilmediğinden olay anlaşılmaz. Olayların birkaçı herhangi bir sebeple ortaya çıktığında, önce itiraz edilir, yalanlanır. Sonra çeşitli bahaneler üretilir. Bu arada da bir şekilde, ülke gündemini değiştirecek olaylar oluşturulur.

Aile ve hükümet karşılaştırması için eminim ki, okuyucular daha fazla örnekler vereceklerdir. Çünkü hemen her aile, bu durumu ya bizzat yaşamış, ya da çevresindeki bir ailenin yaşadığına tanık olmuştur. Bu sebeple bu konuyu, çözüm için bir cümle söyleyerek kapatmak isterim. Zaten ayrıntılı çözüm önerilerimi hem bu sitedeki bazı yazılarımda, hem de “Tarihin Aydınlattığı Gelecek” isimli kitabımda belirttim. Cümle şu:

Hükümetler cari masrafları azaltmaz, öncelikleri tespit etmez, bilimi ve sanayiyi geliştirmezse, vatandaşlar çalışmalarının karşılığı olan parayı alamazlar, borçtan kurtulamazlar, yeterince kalkınma olmaz.

ÖĞRETMENİN “İŞ”İ NEDİR?

Eğitim konusunu daha önce, “Eğitimin Merkezine İnsanlığı Koymak” ve “Eğitim Görmüş Bir İnsanın Özellikleri” başlıklı yazılarımızla irdelemiştik. Bu yazımızda çocuklarımızı yetiştiren öğretmenlerin durumunu ele alacağız.

Öğretmenlik de bir “iş”tir. Tıpkı doktorluk, muhasebecilik, mühendislikte olduğu gibi, Öğretmenliğin de bir sorumluluk alanı vardır. Öğretmenin “iş”i, yetiştirdiği öğrencileri vasıtasıyla, çevrede ve toplumda yüksek derecede zekâ istihsal etmektir. Bu iş, yukarıda saydığımız mesleklerinkinden çok daha önemlidir. Çünkü diğer meslekleri icra edecekler, öğretmenlerin yetiştirdiği çocuklar arasından çıkacaktır.

Bilhassa ilkokulların gaye ve görevi, bu zekâya sahip olanların sayısını mümkün mertebe artırmaktır. İlkokula başlayan bir çocuk işlenmeye hazır bir kum taneleri gibidir. Onları sadece kum olarak bırakırsak inşaatlara malzeme olurlar. Onları güzel bir şekilde işledikçe, giderek “cam” olurlar. İçlerinden bazıları elektronikte kullanılan “çip” olabilirler.

İşte, medeniyetimiz için ihtiyaç duyulan hüner ve zekânın pek çok çeşidini sağlamak öğretmenlerin “iş”idir. Dolayısıyla çok önemli bir “iş”tir. Öğretmenler bu işlerini yapabildikleri ölçüde, karakter istihsaline yardım ederler. Çocuklardaki karakter şekillenmesindeki önemli pay öğretmenlere aittir. Elbette bir Afrika atasözünde “bir çocuğu bütün köy büyütür” denildiği gibi, ailenin ve çevrenin de etkisi vardır. Ama ilgili bir öğretmenin etkisi, diğerlerinden fazladır.

İşte bu sebeple öğretmenlik ağır ve mesuliyetlidir. Ama aynı zamanda asil ve şereflidir. Elbette insanın sağlığıyla ilgilenen doktorluk, halkın geleceği için çalışan yöneticilik gibi meslekler de asil ve şereflidir. Ama hakkıyla yapılan öğretmenlik, diğerlerine göre daha asil ve şereflidir.

Tarihin Aydınlattığı Gelecek adlı kitabımda eğitim konusunu işlerken, sıra öğretmenlere geldiğinde düşüncelerimi aşağıdaki şekilde ifade etmiştim:

“Öğrencilerin eğitimi bu kadar önemli olduğuna göre, bu çocukları yetiştirecek öğretmenler daha ciddi ele alınmalıdır. Ülkede her isteyen kişi, çeşitli meslek veya iş sahibi olabilmelidir. Ama, her başvuranın öğretmenliğe alınması gerekmez. Öğretmenlerde bilginin dışında çocuklarla iletişim kurabilmek, gerektiğinde sabırlı davranabilmek gibi özellikler ayrıca aranılmalıdır. Günümüzde Türkiye’de meslek dışından gelenlere uygulanan pedagoji kursu, böyle bir değerlendirme için belirleyici olacak seviyede değildir. Daha ciddi ele alınmalıdır.

Öğretmenleri yetiştirecek kurumlar, yurt dışındaki benzer kuruluşlarla daha ciddi işbirliğinde olmalıdır. İhtiyaç duyulursa yurt dışından eğiticiler getirilmelidir. Gerek öğretmenleri yetiştirenler ve gerekse öğretmenler her iki-üç yılda bir düzenli olarak ve ciddi programlar eşliğinde geliştirme eğitimine tabi tutulmalıdır. Öğretmenlerin sözleşmeli olmaları uygundur. Sözleşmeleri en fazla iki-üç yıllık olabilir. Sözleşmenin iptali ya da uzatılmasına karar verecek kurulda, o okulun aile birliği derneği de etkili olarak bulunmalıdır.

Öğretmenlerin gelirlerinin ailelerini rahatça geçindirebilecek seviyede olmasına gayret edilmelidir. Okul bünyesinde açılacak öğrenciyi geliştirme ve destekleme kursları, öğretmenler için ek bir gelir kaynağı olabilir. Meslek liselerinde uygulanacak döner sermaye sistemi de öğretmenler için ek bir gelir kaynağı olacaktır.”

Bu sebeple öğretmenlerimiz, kendilerini sıradan bir görevli, herhangi bir işteki memur gibi görmemelidirler. Hem sorumluluklarının hem de itibarlı konumlarının farkına varmaya çalışmalıdırlar. Sürekli olarak kendilerini geliştirmeye çalışmalıdırlar. Çünkü çağ çok hızlı değişiyor. Üretim ve iletişim şartlarındaki hızlı değişim, hayata bakışı etkiliyor. Çağın bu özelliğine en hızlı ayak uyduranlar da, çocuklardır. Bir öğretmen “iş”inde on yıl önce çok başarılı idi ama, kendini geliştirmediyse, artık ondan bırakın başarıdan bahsetmeyi, “öğretmenliğe layık bir insandır” demek bile zorlaşmış olabilir.

Öğretmenlerimizin kendilerini geliştirmelerine yardımcı olacak ilk gurup öğrencilerin aileleridir. Aileler de kendi sorunlarını okula taşımadan, kendi çocuklarının daha iyi bir insan, daha kabiliyetli bir fert olabilmeleri için, öğretmenlerle uyum içerisinde çalışmaya gayret etmelidirler. Birbirlerinin rakibi olmayıp, aynı hedefe yürüdüklerinin farkına varmalıdırlar. Hem kendilerini hem de çocuklarını birlikte geliştirme çabası içerisinde olmalıdırlar.

Konumuzla ilgili olarak yine bu sitede yayınladığımız “Örnek Tarihi Şahsiyetler” başlıklı yazımızın içerisindeki Abraham Lincoln’un, “oğlumun öğretmenine” diyerek yazdığı mektubu okursak, öğretmenlerin “iş”i hakkında daha geniş fikir sahibi oluruz.

HALK, HAYRINI ŞERRİNİ NASIL BİLEBİLİR?

Bir önceki yazımız aydın ve cahil denilince nelerin anlaşıldığı üzerineydi. Okuryazar olmanın insanı aydın yapmayacağını yaşayarak anlıyoruz. Cahilliğin en önemli göstergesinin, yeni bilgi öğrenmek ihtiyacını hissetmemek olduğunu da çevremizden örneklerle görüyoruz.

Okuryazar olmayan veya ilkokul mezunu insanlarımızdan “ben 50 tane üniversite mezununu cebimden çıkarırım” diyenlere ve okuryazar olduğu için kendini aydın zannedenlere hiçbir şey anlatılamaz. Bu tip şahıslar her dönemde var olmuştur. Fakat maalesef böyle insanların sayıları azalacağına giderek artıyor.

Bakınız, Mehmet Akif Ersoy, 14 Şubat 1913 Süleymaniye Camii Vaazında bu hususta şöyle söylüyor. (Tarih konusunda bazı kaynaklarda farklılıklar vardır.)

“Halk, hayrını şerrini bilmiyor. Çünkü büsbütün cahil. Biz okuryazar tabaka da, zavallıları büsbütün makûs yollara sevk edip duruyoruz! … Biz, hakikati dosdoğru göreceğimize, felâketimizin asıl sebeplerini bularak kendimizi kurtarmaya çalışacağımıza, kabahati şuna buna yüklemekle şunu bunu tenkit etmekle meşgul oluyoruz, vaktimizi, boşu boşuna israf ediyoruz… “

Mehmet Akif’in vaazı sırasında hiç söylemediği sözleri bahane ederek, kendisinden gazete ile alenen cevap isteyen birisine, aynı gazetede cevap veren Akif Bey, yazısına şöyle başlar: “Ben diniyle, imanıyla, ecdadıyla, evladıyla, hayatıyla, ruhuyla, hülâsa bir ferdi vatanına bağlayabilecek rabıtaların hepsiyle birden bu vatana bağlı adamım.”

1. Abdülhamit Han, “tarih tekerrür etmez, tekrar eden insanların hatalarıdır” der. Demek ki, padişah II. Abdülhamit döneminde de, sonrasında da yapılan hataların temelinde o dönemin insanlarının yanlışları var. Bu yanlışların oluşmasının sebepleri ise, aynı.

Müslüman olan halk, Akif’in vaazları sırasında söylediği gibi, dinin “oku, öğren, araştır, düşün” şeklindeki emirlerini yerine getirmiyor. Sadece günlük geçimi peşinde koşuyor. İaşesinin de nereden ve nasıl geldiğini pek önemsemiyor. Buna rağmen görevini en iyi şekilde yaptığını zannediyor. Mehmet Akif vaazında böylelerine şöyle sesleniyor: “Öyle olsaydı, Allah, Müslümanları hiç dünyaya göndermez: Araf 172 inci ayetteki ‘Ben sizin Rabbiniz değil miyim?’ imtihanını atlatanları doğrudan doğruya Cennetine geçirirdi!’

Daha önceki bazı yazılarımızda örneklerini verdiğimiz bazı ulema, menfaatleri uğruna dönemlerinin iktidarlarının (sultanlarının) yağcılıklarını yaparken verdikleri fetvalarla halkı yanlış yönlendiriyor. Diğer bazı ulemaları suçlayarak halkı birbirlerine düşürüyor.

Allah, bu konuda, Kur’an’ında, bizlere Hz. Muhammed’i (s.a.v.) göndermeden önceki insanlardan örnekler veriyor.

Araf 169: “Derken kitabı (Tevrat’ı) miras alan bozuk bir nesil bunların yerini aldı. Bize nasıl olsa mağfiret edilecek diyerek, şu alçak dünya malını alıyorlar, yine onun gibi bir mal ve rüşvet gelse onu da alırlar. Allah’a karşı haktan başka bir şey söylemeyeceklerine dair kendilerinden o kitabın hükmü üzere misak alınmamış mıydı? Ve onun içindekileri okuyup öğrenmemişler miydi? Oysa ahiret yurdu Allah’tan korkanlar için daha hayırlıdır. Hâlâ aklınızı başınıza almayacak mısınız?”

Ayette, Yüce Yaradan’ın kutsal kitaplarından Tevrat’ı okuyanlar uyarılıyor. Kitabı okuyan bu kişiler, haktan başka bir şey söylememeleri gerekirken, dünya malı için rüşvet dâhil her yola başvuruyorlar. Dünya nimetlerini haksız bir şekilde paylaşırlarken kendilerine mağfiret edileceğini söylüyorlar.

Daha önceki yazılarımızda örneklerini verdiğimiz gibi, Tevrat’ı miras alan bozuk neslin yaptığının aynısını Kur’an’ı miras alan bozuk bir nesil de yapıyor. Onlar da “Müslüman zengin olmalı” sloganı eşliğinde dünya malı peşine düşüyorlar. Rüşveti “ganimet” olarak görüyorlar. Tıpkı, Yahudilerin, kendi soylarından başkasının mallarını helâl görenleri gibi.

Araf 169’da bahsedildiği üzere, kendilerine mutlaka mağfiret edileceğini düşünen Yahudiler gibi, bir takım Müslümanlar da Hz. Muhammed’in şefaat edeceğini ve kalbinde iman kırıntısı olanın Cennete gireceğini söylüyorlar.

Peki aydın geçinenler, halkın önderleriyiz diyenler böyle davranırlarsa, halk hakikati nasıl görecek?

Allah bu hususta bizlere aşağıdaki ayetleriyle yol gösteriyor.

İsra 36: “Bir de hiç bilmediğin bir şeyin ardına düşme! Çünkü kulak, göz, gönül, bunların her biri yaptıklarından sorumludurlar.”

Zumer Suresi 9: ‘…De ki: “Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?” Ancak özü temiz olanlar anlar.’

Demek ki, kimseye bağlı kalmadan kendimiz bilgi sahibi olmaya çalışacağız. Önder olarak bildiğimiz veya yönetici durumundaki insanların söylemlerini ve eylemlerini sorgulayacağız. Sorgulayabilmek, düşünebilmek için de “özü temiz” olmaya çalışacağız. Yoksa Benjamin Franklin’in “Halk yalanla avutanı, gerçekle korkutana tercih eder” sözündeki gibi davranırsak, desteklediğimiz önderlerimizin ve yöneticilerimizin her söylem ve eyleminden sorumlu oluruz.

AYDIN İLE CAHİL AYRIMI, OKUMUŞLUK ORANI MIDIR?

(Not: Bu yazı Mayıs 2014’te bu sitede yayınlanmıştı. Silindiğinden aynen yayınlıyoruz.)

Tarihin Aydınlattığı Gelecek isimli kitabımın sunuş kısmında, bu konuda çok kısa tanımlama yaptım. Aydın insanın tanımını tarih boyunca düşünürlerin yaptıklarından daha dar anlamda ve aydın olmayı zorlaştırıcı bir üslupla yazdım.

Bu tanıma göre aydın, “dönüştüren insan” idi. Dünya tarihi incelendiğinde, bu anlamda aydın olabilmenin zorluğu anlaşılır. Bu sebeple tanımın sınırlarını, diğer düşünürler gibi, genişletmek gerekir.

Ortaçağın en geniş kapsamlı bilim insanlarından El Biruni’nin (973-1051)aydın tanımı, bu açıdan en uygun olanıdır. Biruni’ye göre aydın, aklî konulara yönelerek araştırmalar yapar. Görüş ve düşünüşe dayanır. Biruni, aydın insanların “düşünme usulleri” geliştirerek toplumları etkilemeleri gerektiğini savunur.

Hint ve Yunan aydınlarını incelediğinde her ikisinin de aklî konulara yönelerek araştırmalar yaptıklarını söyler. Bu açıdan birbirlerine benzediklerini düşünür. Ancak Hint aydınları içerisinde ilimleri guruplandırıp sınıflandıran filozoflar çıkmadığından ilmi konuların karışık ve hurafelerle dolu olabildiğine hükmeder.

Böyle durumlarda ilk etkilenen dini konular olur. Dini konular çok karmaşık halde sunulmaya başlar. Buna rağmen din adamları bu karmaşıklığa muhalefet ettirmezler. Onların bu baskıların sonunda araştırma ruhu ölür, taklit esas olur.

Tarihin Aydınlattığı Gelecek kitabımda cahil tanımını, “kendisinde bilgi eksikliği olmadığını düşünen” insan olarak yaptım. Bu açıdan bakılınca nice bilginler vardır ki, en cahilden daha cahil olabilir.

Demek ki, aydın ile cahili ayıran okuma fazlalığı değildir. Dolayısıyla aydın denilirken sadece üniversite mensubunun anlaşılması çok yanlıştır. Türkçede söylenen “kişi noksanını bilmesi kadar irfan olamaz” sözü ile yukarıdaki tanımlar birbirlerini desteklemektedir. Eksiklerini görüp tamamlamaya çalışmayan kişi, kendini geliştiremez ve cahil kalır.

Aristo gibi düşünürler demokrasinin iyi işleyebilmesi için, insanların anlayışlarının önemli olduğunu belirtmişlerdir. Zenginlerin ve fakirlerin demokrasisinin işlemeyeceğini iddia etmişlerdir. İyi bir demokrasi için orta hallilerin sayısının artması gerektiğini söylemişlerdir.

Bu düşüncelerinin mantığını, zenginlerin ve fakirlerin duyuları ve menfaatleri doğrultusunda hareket etmeleri düşüncesi oluşturmuştur. Düşünürlere göre, sadece orta halliler akıllarıyla hareket ederler.

Biruni ise, konuya başka açıdan yaklaşmıştır. Ona göre aydın aklıyla hareket ederken, halk, duyular alanından çıkmak istemez. Şekilde inat ve ısrar eder.

Günümüzdeki sorun; aydınlar ile halkın, zenginler ve fakirler için söylenenler gibi, aynı temelde yani duyular ve menfaatleri doğrultusunda  hareket etmeleridir.

ÖMER’İN DEMOKRASİ ANLAYIŞI VE GÜNÜMÜZ

(Not: Bu yazı Temmuz 2013’te bu sitede yayınlanmıştı. Silindiğinden aynen yayınlıyoruz)

Bilindiği gibi Hz. Ömer hilesiz bir seçimle işbaşına geldi. Seçildikten sonra Müslümanlara yaptığı ilk hutbe konuşmasında: “Eğer ben Allah’ın yolundan şaşar, hak ve adaletten ayrılırsam beni doğrultmak için ne yaparsınız” diye sordu. Halkın içerisinden bir kişi ayağa kalkarak kılıcını çekti ve Hz. Ömer’e dönerek “Seni bununla doğrulturum” dedi.

Bu cevap üzerine Hz. Ömer gözyaşları içerisinde Allah’a hamd etti. Halkın içerisinde,inandığı doğruları korkmadan uygulayan böyle insanlar olduğu için şükretti.

Bu olay karşısında Hz. Ömer, “Ben seçimle geldim. Halkın çoğunluğu sessiz kaldı. O halde sadece bir kişinin sözü geçersizdir. Hem halifenin huzurunda kılıç çeken birisi çapulcudur”demeyi hiç aklından geçirmedi. Aksine kendisini hak ve adalete davet edecek bir kişinin var olmasından dolayı Allah’a şükretti.Çünkü Hz. Ömer biliyordu ki, esas olan çoğunluk değil, hak ve adalet idi.

Osmanlı Türk Devletinde de önemli kararlar Divan’da alınırdı. Eğer Divan’da padişahın yapmak istediği işe, olumlu destek veren olmazsa, o karar alınamazdı.

Hunlarda ve Göktürk Devletlerinde önemli kararlar Haziran ayında yapılan Kurultay’da alınırdı. Kurultay’a bütün boylar çağrılırdı. Hatta bu Kurultayların ölen Hakanın yerine geleni kabul etmediği bile oldu.Çin kaynaklarından alınan bilgilere göre; 581 yılında ölen Göktürk hakanı Ta-Po kendinden sonra yerine Ta-lo-pien’in geçmesini istemişti. Ama o dönemde Göktürklerin Toy denilen meclisi, uygulama töreye uymadığı için Ta-lo-pien’in hakanlığını reddetti.

Gelişmekte olan ülkelerde seçimlerin nasıl yapıldığını insanlar biliyor. Hattâ ABD’de, Bush’un ilk seçildiğinde çöp varillerinden oylar toplanıldığını dünya gördü. ABD’de bunlar oluyorsa, gelişmekte olan ülkelerdeki seçimlerde neler olur. Zaten sandıkta oy verenlerin, oy verdikleri insanın her davranışını desteklemeleri de düşünülemez.

Meclisler, konseyler, kurultaylar, başkanların düşüncelerini tasdik yerleri değildir. İstişarelerle kararların alındığı yerlerdir. Meclislerin, konseylerin görevi de aldıkları kararı önce kendilerinin uygulamalarıdır.

Allah peygamberimize Al-i İmran suresi 159. Ayette:” ……. İşinde sahabelerine görüşlerini sor. Sonra da azmettin mi artık Allah’a tevekkül et.” Diyor.

Al-i İmran 120. Ayette ise :” Size bir iyilik dokunursa (Allah’a kalpten inanmayanların) fenalarına gider. Başınıza bir musibet gelirse onunla sevinirler. Eğer siz sabırlı olur ve iyi korunursanız, onların hileleri size hiçbir zarar veremez, çünkü Allah onları kendi amelleriyle kuşatmıştır.” Zaten ayette bahsedilen insanlar haddi aştıkları için Allah tarafından kalpleri mühürlenmiş kişilerdir. (Yunus suresi 74. Ayet)

Tahrim Suresi 9. Ayet:” Ey peygamber! Kâfirler ve münafıklarla cihat et, onlara karşı sert davran, onların varacakları yer cehennemdir.”

O halde, huzurlu ve yaşanabilir dünya kurmaya inançlı insanlar birbirlerine kenetlenirlerse, aşamayacakları engel yoktur. Asıl olan yanlış yapanlara gerekli cevabı verirken bile, intikam duygusundan arınarak hak ve adaletten ayrılmadan karar alabilmek, alınan kararların arkasında durabilmektir.

Aksi halde paspas olmayı kabul etmiş oluruz.