İsmail Hakkı Küpçü

HZ. İSA’NIN, KIYAMETTEN ÖNCE DİRİLTİLECEĞİ ÜZERİNE

İslâm’da diri insan ile ölü insanın anlamları hakkındaki düşüncelerimizi önceki bir yazımızda belirtmiştik. Yazının sonunda Hz. İsa konusunu ayrıca irdeleyeceğimizi ifade ettiğimizden, bu yazıyı kaleme aldık.

Bilindiği gibi yazılarımızda, değişmeyen tek kaynak kitap olan Kur’an’ın anlatımları üzerinden fikir yürütmeye çalışıyoruz. Böyle yaparak, bilgi adı altındaki söylenti kirliliğinden en az etkilenmeye gayret ediyoruz.

Bahse konu olan yazımızda Al-i İmran 185: “Her nefis ölümü tadacaktır. Ecirleriniz ancak kıyamet günü tamamlanacak…” ve Ankebut 57: “Her nefis ölümü tadacak, sonra döndürülüp bize getirileceksiniz.“ ayetlerinin açık hükümlerine dikkati çekmiştik.

Ayetlerdeki kesin ifadeye göre, her nefis ölümü tadacak. Sonra döndürülüp Yüce Yaradan’a götürüleceğiz. Ayetlerdeki ifadeyle ecirlerimiz kıyamet günü tamamlanacağına göre, döndürülüp Allah’a götürülmemiz de kıyamet günü, yani din günü olacaktır.

Eğer kıyametten önce diriltilecek olanlar olsaydı, Yüce Yaradan Kur’an’ında bu konuyu daha açık bir ifade ile bizlere anlatırdı. Enam 38 ve 114üncü ayetlerde her şeyi ayrıntılarıyla açıkladığını söyleyen Yaratıcı herhalde bu konuda bizleri merakta bırakmaz, kesin bir dille bilgi verirdi.

Biz Hz. İsa’nın durumu hakkında daha net bir fikre sahip olmak için, yine Kur’an’a bakalım. Ahzab Suresi 40: “Muhammed, sizin adamlarınızdan (erkeklerinizden) hiçbirinin babası değildir. Ama Allah’ın Resulü (elçisi) ve peygamberlerin sonuncusudur. Allah her şeyi hakkiyle bilendir.”

Bilindiği gibi Hz. İsa da Yüce Yaradan’ın bir resulü ve peygamberidir. Eğer iddia edildiği gibi kıyametten önce diriltilerek dünyaya gelecek olsa, yine peygamber olarak gelecektir. Zira peygamberlik yapmış bir kişiyi, Allah’ın daha alt bir sıfatla göndermesi düşünülemez.

Bu durumda Hz. İsa’nın kıyametten önce dünyaya gelmesi, Ahzab 40ıncı ayetin açık hükmünü yok saymak olur. En hafif deyimle bu durum Kur’an ile çelişir. Kur’an’ın bu hükmü ise çok nettir. Bu hükümle çelişen olaylar olamayacağına göre, Hz. İsa’nın kıyametten önce dünyaya gelmesi diye bir şey olmayacak demektir.

Yine Kur’an’a bakalım. Meryem Suresi 33: “Doğduğum gün, öleceğim gün ve dirileceğim gün selam ve emniyet benim üzerimedir.”  Önceki ayetler Hz. İsa ile ilgili olduğundan, buradaki söz Hz. İsa’ya aittir.

Ayette bahsedilen üç önemli gün, her insan için de geçerli olan günlerdir. Dirileceğim gün dediği kıyamet günü yani din günündeki diriltilmedir. Eğer Hz. İsa için özel bir başka gün olsaydı, herhalde Yüce Yaradan bu ayetinde bahsederdi. En azından “kıyametten önce dirileceğim gün” şeklinde bir ifade olurdu. Bu ayetten de net olarak anlaşılıyor ki, Hz. İsa’nın kıyametten önce diriltilmesi diye bir şey yok.

Bazı insanlar Hz. İsa’nın ölmediğini savunarak, “zaten ölmediğine göre, dünyaya gelmesi için diriltilmesi gerekmeyecek” demektedirler. Meryem 33’teki ifadelerde bu konuda bir netlik olmadığını iddia etmektedirler. Aslında ayet dikkatli irdelenirse, Hz. İsa’nın her halükârda kıyametten önce öleceği anlaşılır. Ama biz yine de Kur’an’da daha ayrıntılı ve net ifadeler var mı bakalım.

Maide Suresi 116: “Ve Allah demişti ki: “Ey Meryemoğlu İsa, sen mi insanlara: ‘Beni ve annemi, Allah’tan başka iki tanrı edinin’ dedin?”. “Hâşâ, dedi, sen yücesin, benim için gerçek olmayan bir şeyi söylemem bana yakışmaz. Eğer demiş olsam, sen bunu bilirsin, sen benim nefsimde olanı bilirsin, ben ise senin nefsinde olanı bilmem, çünkü gaybları bilen yalnız sensin, sen!”.

117: “Ben onlara sadece, Senin bana emrettiklerini söyledim. Benim ve sizin Rabbiniz olan Allah’a kulluk edin, dedim. Aralarında olduğum müddetçe onlara şahit idim, fakat Sen beni vefat ettirince onları gözetleyen yalnız Sen oldun. Sen her şeyi görensin.”

İlk ayette Hz. İsa, insanlara “tek tanrının Allah olduğunu” söylediğini ifade ediyor. 117nci ayette ölmeden önce çevresindeki insanlara neler anlattığını söylüyor. Aralarında olduğu müddetçe onlara şahit olduğunu fakat Allah kendisini vefat ettirince insanları gözetleyemediğini ifade ediyor.

Burada iki ifade yan yana. İlkinde Hz. İsa’nın vefat ettirildiği kesin bir şekilde anlatılıyor. İkincisinde Hz. İsa öldüğü için insanları artık kendisinin gözetleyemediğini söylüyor. Eğer Hz. İsa diri olsaydı, herhalde insanları gözetlerdi.

Al-i İmran 55: “O zaman Allah şöyle dedi: “Ey İsa, şüphesiz ki seni öldüreceğim, seni Kendime yükselteceğim ve seni inkârcılardan temizleyeceğim. Hem sana uyanları, kıyamete kadar o küfredenlerin üstünde tutacağım. Sonra dönüşünüz Banadır, ayrılığa düştüğünüz hususlarda aranızda hükmedeceğim”.

Ayete göre Hz. İsa, Allah tarafından vefat ettirildi. İnkârcılardan temizlendi. Yüce Yaradan ona uyanları kıyamete kadar küfredenlerden üstün tutulacak. (En azından bugüne kadar üstün tutulduğunu biliyoruz.) Ayetin sonunda “sonra dönüşünüz Banadır” denilerek, Hz. İsa’yı da diğer bütün insanlarla bir tuttuğunu gösteriyor. Bütün insanlar aynı din gününde Yüce Yaradan’a döndürülecek.

Nisa Suresi 157: Bir de “Biz Allah’ın peygamberi Meryem oğlu İsa Mesih’i öldürdük” demeleridir. Oysa onu ne öldürdüler, ne de astılar. Fakat öldürdükleri kimse, onlara İsa gibi gösterildi. Onun hakkında anlaşmazlığa düşenler, ondan yana tam bir kuşku içindedirler. O hususta bir bilgileri yoktur. Sadece zanna uyuyorlar. Onu kesinlikle öldürmediler.”

Belki de insanları yanıltan, bu ayetteki onu kesinlikle öldürmediler ifadesidir. Hâlbuki bu ayetin anlatımları, Hz. İsa’yı öldürmek isteyenlerin aslında başkasını öldürdükleridir. Maide 117 ve Al-i İmran 55 ‘teki ifadeler nettir. Hz. İsa, Yüce Yaradan tarafından vefat ettirilmiştir. Dolayısıyla onu öldürmek isteyenler tarafından öldürülmemiştir.

Sonuç olarak Kur’an’ın hükümlerine göre her peygamber gibi, her canlı gibi, Hz. İsa da ölmüştür. Her nefis gibi o da, kıyamet günü tekrar diriltilecektir. Kıyamet öncesinde dünyaya gelmeyecektir.

Hz. İsa’nın diriliği konusu, “İslâm’da diri insan…” yazımızda anlatıldığı gibi, her salih amel işleyen takva sahibi insanın diriliği ile aynıdır.

İNSAN VE ALLAH KATINDA DİN NEDİR?

(Not: Bu yazı Mayıs 2014’te bu sitede yayınlanmıştı. Silindiğinden aynen yayınlıyoruz.)

Allah insanlara akıl, yani düşünme yeteneği ile birlikte sezgi ve konuşma özelliği vererek, insanlığı Dünyadaki halefi yapmıştır. İnsanlar sahip oldukları bu kabiliyetler sayesinde iyi-kötü, güzel-çirkin, doğru-yanlış, haklı-haksız gibi ayrımlar konusunda tartışmışlar ve ortak değerler oluşturmaya gayret etmişlerdir.

İnsanların çoğunun kendi çıkarları doğrultusunda hareket ettikleri dönemlerde, Allah uyarıcı olarak peygamberler görevlendirmiştir. Uyarıcıların sayılarının 124.000 civarında olduğu tahmin edilmektedir.

Uyarıcıların etkilerinin geçtiği dönemlerde insanlar, peşinde koştukları tanrı sayısını artırmışlardır. Bu durumun insanların melekler ile Tanrı arasındaki farkı ayırt edemeyerek, her tanrıya farklı bir yetki ve görev yüklemelerinden dolayı oluşması ihtimali kuvvetlidir. Çok tanrılı sistemler dikkatlice incelenirse insanların tanrıları, aslında meleklerin yerine koydukları anlaşılır.

İnsanların kendiliklerinden oluşturdukları dinlerin temeli de, tanrı kabul ettiklerine olan teslimiyetleridir. Anlaşılan o ki, Allah insanların yapılarına Yaratıcı arama ve O’na ulaşma fikrini yerleştirmiştir. İnsanlar da sürekli Yaratıcılarını aramışlardır.

Diğer taraftan Allah, Hz. Âdem’den itibaren bütün peygamberleri aracılığıyla hep aynı dini anlattırmıştır. Dinin temeli, Yüce Yaradan’a teslim olmaktır.

Allah son peygamberi Hz. Muhammed’e gönderdiği Kitabı, 23 yılda insanların sosyal ihtiyaçlarına, önemli sorularına cevap verecek ayrıntıları ihtiva edecek ve insanların sindirebilecekleri bir yapıda oluşturmuştur. Günümüze kadar da aslının aynısı olarak kalabilmiş Kitap, Kur’an’dır.

Al-i İmran 19. “Allah katında din İslam’dır! O kitap verilenlerin ayrılığa düşmeleri ise, sırf kendilerine ilim geldikten sonra aralarındaki ihtirastandır. Her kim Allah’ın ayetlerini inkâr ederse şüphe yok ki Allah çabuk hesap görendir.”

 Allah, bütün semavi dinlerin temelinin, Müslümanlık olduğunu Kur’an’da bizlere açıklıyor.

Bakara 140. Yoksa siz: “İbrahim de İsmail de İshak da, Yakub da, Esbat da (Yakub’un torunları) hep Yahudi veya Hıristiyan idiler” mi diyorsunuz? De ki: “Sizler mi daha iyi bileceksiniz, yoksa Allah mı? Allah’ın şahadet ettiği bir hakikati bilerek gizleyenden daha zalim kim olabilir? Allah yaptıklarınızdan gafil değildir.”

Bakara 136. Ve deyin ki: “ Biz Allah’a iman ettiğimiz gibi, bize ne indirildiyse İbrahim’e ve İsmail’e ve İshak’ ve Yakup’a ve Esbat’a (Yakup’un torunlarına) ne indirildiyse, Musa’ya ve İsa’ya ne verildiyse ve bütün peygamberlere Rablerinden olarak ne verildiyse hepsine iman ettik. O’nun Peygamberlerinden hiçbirisinin arasını ayırmayız ve biz ancak O’nun için boyun eğen Müslümanlarız.”

Al-i İmran 52. Bunun üzerine vaktâki İsa onların inkâr ettiklerini hissetti: “ kim benim Allah için yardımcılarım?” dedi. Havariler, “Biziz Allah için yardımcılar, biz Allah’a iman ettik, bizim imanı lekesiz Müslümanlar olduğumuza şahit ol” dediler.

Demek ki, Allah katında din tektir. O da Yüce Yaradan’a teslim olmaktır. Dolayısıyla O’nun yap dediklerini yapmak, yapma dediklerini yapmamaktır.

İnsanlar açısından da din, öncelikle sığınacak bir barınaktır. Yaratıcıya veya doğaüstü güçlere sığınmaktır. Günlük yaşam açısından din, toplumsal düzeni koruyacak, haksızlıkları azaltacak, insanın kendi ruh dengesini oluşturacak bir kurallar manzumesidir.

Sonuç olarak gerek insanlar gerekse Allah nezdinde din, teslim olmaktır. Allah, tek olduğunu, hiçbir ortağının olmadığını bize sıkça göstermiştir. Bu açıdan insanlar ve Allah açısından bakılınca din aynıdır. Yani Yüce Yaradan’a teslim olmaktır.

Yüce Yaradan, yarattığı kullarına zulmetmez. Aksine onların sağlıklı ve huzurlu olmalarını ister. Uyarıcılarını da, güzel ahlâkı temin etmek için gönderdiği biliniyor. İnsanların huzuruna yardımcı olacaklara Cennetini müjdeliyor. Başkalarının huzurunu bozanlara ise Cehennemini anlatıyor ki, ders alsınlar ve insanlara zarar vermesinler diye.

Allah yarattığı kullarına nefislerine hâkim olmaları için, her zaman fırsatlar veriyor. Kendisini düzeltenleri bağışlayabilmek için bizlere hep ümit veriyor.

Bakara 160. “Ancak tövbe edip, halini düzeltip hakkı söyleyenler başka. Ben onları bağışlarım. Ben tövbeleri çok kabul ederim, çok bağışlarım.”

Bakara 186: “Ve şayet kullarım sana Benden sorarlarsa muhakkak ki Ben çok yakınımdır. Bana dua edince duacının duasına icabet ederim. O halde onlarda benim davetime koşsunlar ve Bana hakkıyla iman etsinler ki, doğru yola gidebilsinler.”

Allah’ım, Sana hakkıyla iman edip, doğru yolu bulabilenlerin çoğalması için insanların iradelerine güç ver.

İSLÂM’A GÖRE DİRİ İNSAN, AHİRET İÇİN ÇALIŞMA YAPANDIR

Enam Suresi 122: “Ölü iken dirilttiğimiz ve kendisine, insanlar arasında yürüyeceği bir nur verdiğimiz kimsenin durumu, hiç, karanlıklar içinde kalmış, bir türlü ondan çıkamamış kimsenin durumu gibi olur mu? İşte kâfirlere, işlemekte oldukları çirkinlikler böyle süslü gösterilmiştir.”

Ayette bahsedilen ölü iken diriltilen insan, fiziki olarak öldükten sonra diriltilen değildir. Kendisine nur verilen kişidir. Nur verilmesi, Allah’ın hidayete erdirmesi anlamındadır. Hidayete eren insan artık, ihtiyaç fazlası dünya nimetleri yerine, gerçek ahiret nimetlerine ulaşmak için çalışır. Bu çabasıyla insanlar arasında saygı duyulan bir şahsiyet haline gelir.

Ayete göre, kâfirlere işlemekte oldukları çirkinlikler süslü gösterilmiştir. Bu sebeple sadece dünyevi nimetlerin peşinde koşarlar. Para, makam, şehvet hırsıyla çabalayan kişi, bunlara ulaştıkça zevklenir. Zevklendikçe hevesi ve hırsı artar. O kişi artık, para, makam ve şehvetin esiri olmuştur. Esir insan, karanlıklar içerisinde demektir. Eğer bir gün durumunu anlamazsa, içine düştüğü karanlıklardan çıkamaz.

Karanlıklar içerisinde kalmış bir insanın ölüden farkı yoktur. O, yaşayan bir ölüdür. Ahiret için kendisine faydalı olacak doğru dürüst birşey yapmamıştır. Kalbi durup bedeni toprakla buluşunca, arkasından onu hayırla anacak kimse de olmayacaktır. Dolayısıyla yaşadığı sürece ahiret için çalışmadığı gibi, toprağa düşünce arkasından onun ahiretine artı puan yazdıracak hiç kimse çıkmadığından ahiret defteri kapanmış olacaktır.

Ayete göre Yüce Yaradan’ın hidayet verdiği kişi de, hidayete ulaşmadan önce, çirkinlikleri süslü gösterilen insanlarla aynı konumdaydı. O da, ihtiyaç dışındaki dünya nimetlerinin peşindeydi. Dolayısıyla o da karanlıklar içerisindeydi. Bu sebeple o da, yaşayan bir ölü idi. Doğru yolu bulup ahiret için de çalışmaya başlayınca, İslâm açısından diri bir insan haline geldi.

Bakara Suresi 154: “Allah yolunda öldürülenlere “ölüler” demeyin. Hayır, onlar diridirler. Ancak siz bunu bilemezsiniz.” Al-i İmran Suresi 169 uncu ayette de, benzer ifade vardır. Yüce Yaradan bu ayetlerde Allah yolunda öldürülenlerin diri olduklarını vurgulamaktadır. Dirilikten ne anlamamız gerektiğini ise “Ancak bunu siz bilmezsiniz” diyerek, belki de konunun fiziki değil, mecazi bir anlamı olduğunu anlatmak istiyor.

Bu ayetlerde bahsedilenleri daha iyi anlayabilmemiz için bir başka ayete bakalım. Muhammed Suresi 4: “…..Allah yolunda öldürülenlere gelince, Allah onların amellerini asla boşa çıkarmayacaktır.” Yüce Yaradan burada Allah yolunda öldürülenlerin ölü olduklarını, ama gelecek bir zamanda, yani “din gününde” onların amellerini boşa çıkarmayacağını beyan ediyor.

Ayetlerden anlaşılan, Allah yolunda öldürülenler de, bedensel fonksiyonları durmuş her insan gibi ölüdürler. Ancak onlar, arkalarından dünya durdukça hayırla anılacaklardır. Böylece halen, ahiret için artı puan toplamaya devam etmiş olacaklardır.

İşte sadece dünya nimeti peşinde koştuktan sonra ölenlerle, Allah yolunda öldürülenler arasındaki fark tam olarak budur. Kehf 46ıncı ayette bahsedilen servet ve çocukları kendilerine süslü gösterilenler, Enam 122 de söylenildiği gibi, zaten yaşarken ölü idiler. Bedensel fonksiyonları bitip toprağa kavuşunca, artık onlar için her şey bitmiştir. Yaşarken ahiret için pek bir şey biriktirememişlerdir. Öldükten sonra ise belki de ahiret için aleyhlerine olacak şekilde kötü anılacaklardır. Yani her iki halde de ölüdürler.

Allah yolunda öldürülenlerin ise, ahiret için kazançları devam etmektedir. Sanki kendileri diridirler de, ahiret için çalışmaya devam ediyorlarmış gibi bir ortam olmaktadır.

Al-i İmran 185: “Her nefis ölümü tadacaktır. Ecirleriniz ancak kıyamet günü tamamlanacak; o vakit kim ateşten uzaklaştırılıp cennete konulursa işte o murada ermiştir. Yoksa dünya hayatı aldatıcı metadan başka bir şey değildir.”

Ankebut 57: “Her nefis ölümü tadacak, sonra döndürülüp bize getirileceksiniz.“ Eğer şehitler veya Allah’ın elçileri bizim anladığımız anlamda ölü olmasaydı, ayetlerde bu durum açıklanırdı. Demek ki ayrım yok. Her nefis ölümü tadacak. Sonra her nefis döndürülüp, Ona getirilecek. Hesap orada görülecek. O güne kadar ise, kişinin amel defteri açık olabilecek.

Ecirlerimiz kıyamet günü tamamlanacaksa, Yüce Yaradan’a döndürülmemiz de o gün olacaktır. Bu durum sadece Allah yolunda öldürülenler için değil, bu dünyada iken ölümsüz işler yapan her inanan insan için geçerlidir.

Kehf Suresi 46: “Mallar ve evlatlar, dünya hayatının süsüdür. Baki kalacak salih ameller (ölümsüz işler) ise, Rabbinin katında, sevap olarak da ümit olarak da daha hayırlıdır.”

Hz. İsa için de aynı ölü-diri durumu geçerlidir. Ama bu husus ayrı bir yazı ile irdelenecektir.

MUHAMMED’İN DİN KONUSUNDAKİ SÖZLERİ, KUR’AN’A AYKIRI OLAMAZ

Hz. Muhammed (s.a.v.), gençliğinden itibaren örnek bir şahsiyet olmuştur. Ancak nihayetinde o da bir insandır. Yaptığı işlerde ve aldığı kararlarda hata yapabilir. Fakat dinle ilgili olarak Kur’an’a aykırı hiçbir söz söylemesi mümkün değildir.

Hakka Suresi 38, 39, 40. “Görebildiklerinize ve göremediklerinize yemin ederim ki, o (Kur’an), hiç şüphesiz çok şerefli bir elçinin (Allah’tan alıp tebliğ ettiği) sözüdür.”

41. “O, bir şairin sözü değildir. Ne de az inanıyorsunuz!”
42. “Bir kâhinin sözü de değildir. Ne de az düşünüyorsunuz!”
43. “O, âlemlerin Rabbi tarafından indirilmedir.”

44, 45. “Eğer (Peygamber) bize isnat ederek bazı sözler uydurmuş olsaydı, mutlaka onu kudretimizle yakalardık.”

46. “Sonra da onun şah damarını mutlaka keserdik.”
47. “Hiçbiriniz de bu cezayı engelleyip ondan savamazdı.”
48. “Şüphesiz Kur’an, Allah’a karşı gelmekten sakınanlara bir öğüttür.”

Kur’an’ın bütünü incelendiğinde başka hiçbir peygambere bu sertlikte uyarı yapılmadığı görülür. Kur’an’da örnekliğiyle övdüğü peygamberine, neden diğer elçilere söylenenlerden daha sert ikaz yapılmış olabilir.

Bilindiği gibi, diğer peygamberlerine gönderdiği kitaplar tahrif edilmişti. Bu son Kitabının korumasını Yüce Yaradan Kendisi üstlenmişti. Kur’an’ın indiği o dönemde, Allah’ın koruması altındaki bir Kitabın sözlerinin tahrif edileceği hayal bile edilemezdi. Ama gaybı tek bilen Allah, tahrifatın peygamberin sözlerini değiştirerek veya söylemediği şeyleri söylemiş gibi göstererek yapılmaya çalışılacağını biliyordu.

Bu sebeple yaptığı bu uyarıyı aslında, övdüğü Hz. Muhammed’e (s.a.v.) değil, peygamberi aracılığıyla Müslümanlara yapmıştı. Müslümanlara, “peygamber, Kur’an’a aykırı olarak bazı uydurulmuş sözler söyleseydi, onun şah damarını keserdik. Dolayısıyla peygamber Kur’an’dan farklı hiçbir şey söyleyemez. Peygamberin dinle ilgili bütün sözleri, Kur’an ile tamamen uyumludur” gerçeğini göstermek istiyordu.

O halde Kur’an’ı yorumlarken Kur’an’ın değil, peygamberin sözlerini esas almaya çalışmamız büyük bir hatadır. Peygamber özel hayatında, özel işlerinde hatalı söz söylemiş olabilir. Ama din konusunda Kur’an’dan farklı bir şey söylemeleri mümkün değildir.

Eğer bizler, Peygamberimizin vefatından sonra toplanılmasına dört mümin halifenin izin vermediği hadislere “aktaranlar güvenilir insanlardır” diyerek inanırsak, önce Yüce Yaradan’a hakaret etmiş oluruz. Herhangi bir insanın Allah’tan daha güvenilir olmasını (haşa!) nasıl düşünebiliriz?  Allah’ın elçisi olan bir peygamberin, din konusunda, Kur’an’dan daha güvenilir olmasını nasıl bekleyebiliriz?

Yunus Suresi 36: “Onların çoğu ancak zannın ardından gider. Oysa zan, hak namına hiçbir şeyin yerini tutmaz. Şüphesiz Allah, onların yapmakta olduklarını hakkıyla bilendir.”

Bizler, peygamberin sözleridir diyerek, Kur’an ile karşılaştırma yapmadan, duyduğumuz veya bir kitapta okuduğumuz sözlere göre yorum yaparsak, sadece zannın ardından gitmiş oluruz. Oysa zan, hak namına hiçbir şeyin yerini tutamaz.

Yunus Suresi 109. (Ey Muhammed!) “Sana vahyolunana uy ve Allah hükmünü verinceye kadar sabret. O, hüküm verenlerin en hayırlısıdır.”

Ayet Hz. Muhammed’e (s.a.v.) ve onun aracılığıyla bütün insanlarla inananlara hitap ediyor. Vahyolunana yani, Kur’an’a uy diyor. Uyarsanız da uymazsanız da Allah hükmü verinceye kadar bekleyin, sabredin diyor.

Bize düşen Allah’ın hükmü gelmeden önce tekrar düşünmektir. Yüce Yaradan’ın bizlere verdiği aklı kullanmaktır. Eğer kullanmazsak aşağıdaki ayetin muhatabı oluruz.

Yunus Suresi 100: “…..Allah pisliği (azabı) akıllarını kullanmayanların üzerine yağdırır.”

Allah’ım, bizlere verdiğin akıl, irade ve vicdanı, Senin gösterdiğin yolda kullanabilmemiz için bizlere yardımcı ol.