İsmail Hakkı Küpçü

“YURTTA SULH, CİHANDA SULH” NASIL KURULUR?

Atatürk ünlü “Yurtta Sulh, Cihanda Sulh” sözünü, komutanlığını kendisinin yaptığı vatan müdafaasından ve dünyanın gördüğü ilk küresel kapışmanın ardından söyleyebilecek büyüklüğe ve erdeme sahipti.

Hâlbuki Atatürk’ün çağdaşları olan Stalin, Hitler, Mussolini, Franko, Salazar gibi daha kalkınmış ülkelerin liderleri, sanki geçmişten ders almamışlardı. Halen insanları ve devletleri birbirlerine karşı kışkırtıyorlardı.

Sonuçta yaptıkları kışkırtmalar meyvesini verdi. Dünya tarihinde görülen en büyük savaş ve acılar yaşandı. Şimdi bütün bu acıların, kaybolan hayatların hesabını bu liderler nasıl verecekler?

Hz. Muhammed der ki; “Akıllı insan nefsine hâkim olandır.”

Peki, akıllı devlet nedir? Hattâ akıllı dünya nedir?

Bilindiği gibi Napolyon Fransız Devriminden sonraki dönemde iktidar oldu. Bu durum aslında kendisi için bir şans idi. Çünkü Fransa dışındaki halkların birçoğu, bu Devrime sıcak bakıyorlardı.

Ama Napolyon bu şansını kullanmadı. Aksine Devrimin ülke içinde açtığı yaraları, insanlara dış düşmanlar göstererek unutturabileceğini sandı. Sonunda Fransa’ya en çok kötülük eden liderler sıralamasında birinci sıraya yükseldi. Bu da yetmedi. O dönemde Fransa’nın en önemli düşmanı olan İngiltere’ye, İngiliz liderlerden daha faydalı olan bir insan durumuna düştü.

Hitler de dünyanın yaşadığı ilk küresel çatışmadan bir süre sonra iktidara geldi. O da I. Dünya Savaşındaki yenilginin Alman insanındaki oluşturduğu olumsuz konumu kullandı. İnsanlara dış düşmanlar göstererek, bütün suçu başkalarına atarak insanları kandırmaya çalıştı ve başardı.

Fakat Hitler’in kendi adına başardığı iş, dünyanın en acılı savaşlarını doğurdu. Hitler de tarihe, insanlık tarafından sürekli suçlanan insan olarak geçti.

Türkçe’ de bir söz vardır: “Yangına körükle gitmek!”

Dünyada yangına körükle giden bütün liderler ve devletler sonunda, mutlaka zarar görmüştür. Orta vadede zarar görmeyen yoktur. Liderlerin hayatları kısadır. Nefislerini tatmin etmek için insanları kandırabilirler. Ama devletlerin hayat süreleri liderlerle kaim değildir.

Günümüz dünyasında bazı liderler maalesef, terör örgütlerine örtülü destek vermektedirler. Kendi kamuoylarına ise, tam tersi açıklamalar yapmaktadırlar. Böyle liderler yukarıda saydığımız önderlerden daha tehlikelidirler.

Günümüzdeki bazı liderlerinin bu davranışlarından, bütün insanlık zarar görmektedir. Zararların daha büyüğünü çocuklarımız çekeceklerdir. Çünkü hem dünya huzur yüzü görmeyecektir, hem de liderlerin bu yapıları ortaya çıktıkça insanlar, kimseye güvenemeyeceklerdir. Hâlbuki güven yoksa huzur da yok demektir.

Ülke içinde yaşayan insanlardan ancak kışkırtıcı davranan liderlerine karşı ortak tavır almaları beklenebilir. Ama lider içten pazarlıklı ise ve bazen söylediğinin tam tersini, kimseye fark ettirmeden yapıyorsa halk ne yapsın?

Bu durumda görev, milletlerin düzgün önderlerine düşmektedir. Önce devletlerin önderleri, sonra dünya insanlığı ortak tavır almalıdır.

Bu ortak tavır için günümüz dünyasının şartları dikkate alındığında en uygun olan, Atatürk’ün veciz sözünü uygulamaya geçirecek ortamı oluşturmaktır.

Bunun için, insanlıktan anlamayıp terörü bir yaşam tarzı yapanlara ve içten pazarlıklı davrananlara elbette anladıkları şeklin en sertiyle ve dünya çapında ortaklaşa cevap verilmelidir. Tıpkı şairin dediği gibi; “Nush (nasihat) ile uslanmayana etmeli tekdir (ciddi ikaz), tekdirden anlamayanın hakkı kötektir (dayaktır).”

Ancak bunu yaparken masum insanların en az zarar görmeleri için gayret gösterilmelidir. Fakat kendi insanını ateşin içine atanlara taviz verilmemelidir.

Dünya insanlığının ve halkların, bir arada barış ve huzur içerisinde yaşayabilmeleri, ortak tavrın caydırıcılığına bağlıdır.

KİMLERİN EMRİNE İTAAT EDİLİR?

Emir vermek ve verilen emre itaat etmek, insanlığın kurduğu toplum düzeninin işleyişini sağlayan en önemli unsurudur. Emir verene karşılık emri uygulayanlar olmasa hiçbir sistem kurulamaz.

Yüce Yaradan, insanların bir arada yaşayabilmeleri için bazılarının emir vermesi, bazılarının da aldığı emri uygulaması gerektiğini bildiğinden, insanları birbirinden farklı yaratmıştır.

Zuhruf Suresi 32. “Rabbinin rahmetini onlar mı bölüştürüyorlar? Dünya hayatında onların geçimliklerini aralarında biz paylaştırdık. Birbirlerine iş gördürmeleri için, (çeşitli alanlarda) kimini kimine, derece derece üstün kıldık. Rabbinin rahmeti, onların biriktirdikleri (dünyalık) şeylerden daha hayırlıdır.”

Nahl Suresi 71. “Allah bazınızı bazınıza rızıkta üstün kıldı, fazla verilenler rızıklarını ellerinin altındakine vermiyorlar ki eşit olsunlar. Şimdi Allah’ın nimetini mi inkâr ediyorlar?”

Eğer Allah, her insana aynı özelliği ve zenginliği verseydi, kim(ler) nasıl bir toplum düzeni kurabilirdi? Herkesin şef olduğu bir yerde ne düzen olur, ne de iş yapılır.

Yüce Yaradan insanların bazılarını derece olarak daha üstün kılarken, böylelerine de sorumluluklar yüklüyor.

Hz. Ömer bir gün, Müslüman topluma hitap ederken “dinleyiniz ve itaat ediniz” der. Müslümanlardan biri itiraz eder. “Giymekte olduğun şu elbisenin nereden geldiğini bize haber verene kadar, seni dinlemek ve sana itaat etmek bizim üzerimize lâzım değil” der.

Müslüman kişi bu sözü söyleyebilmektedir. Çünkü o, verilen emrin insanlığın lehine ve Allah’ın isteklerine uygun olmasının birinci şartının, emri verenin Yüce Yaradan’ın koyduğu kurallara uygun insan olması gerektiğini bilmektedir.

Hz. Ömer de bu kişiye bırakın çok sert karşılık vermeyi, itiraz bile etmez. Aksine insanları ikna etmek için gerçekleri söyler. Çünkü o, Allah katında insanların birbirine üstünlüğünün takvada, yani Allah’ın emirlerine uygunluk derecesinde olduğunu iyi bilmektedir. (Hucurat Suresi 13)

Bu sebeple Hz. Ömer, durumu izah eder. İzahı hakikate uygun bulan aynı şahıs, “emret şimdi, dinler ve itaat ederiz” der.

Demek ki emri alan kişi, emri verenin dürüstlüğünü sorgulamakla yükümlüdür. Emri veren de dürüst olmak zorundadır. Nitekim Hz. Ebubekir halife seçildiğinde Müslümanlara “Ben Allah’ın yolunda yürüdüğüm sürece bana itaat ediniz, Allah’ın yolundan ayrıldığımda bana itaat etmeniz gerekmez” demiştir.

Eğer İslâm böyle uygulanmazsa, şefinden müsteşarına, siyasetin en alt kademesinden Cumhurbaşkanına kadar tepeden inme baskılar uygulanır. Eğer baskıya maruz kalanlar baskıya karşı mukavemet etmezlerse, ya içe dönük bir yapıya dönerler ya da baskı kuranlarla birlik olurlar. Her ikisinde de şahsiyetleri silikleşir.

Silikleşen şahsiyetlerini kurtarmak için kendileri daha baskıcı olurlar. Emri uygulama pozisyonunda olup başkasına emri aktaracak konumları olmayanlar, şahsiyetlerini kurtarmak için kendi evlerinde baskıcı olurlar. Güçleri ancak eşlerine ve çocuklarına yeter.

Sonuçta kurumlar ve aileler bozuk bir yapıya bürünürler. Yeni yetişen çocuklar için durum çok daha tehlikeli olur. Çünkü şahsiyeti yara almış insanlar tarafından, hem ailede hem de kurumlarda baskı görürler. Dolayısıyla toplumun geleceği de tehlikeye girer.

İslâm’ın getirdiği önemli bir umde, zulme isyan etmek ve zalimlere karşı koymaya çalışmaktır.

İslâm, bağımsızlıktır. Sadece Yüce Yaradan’a kul olmaktır. Sadece Allah’ın kurallarını uygulayanların emrine itaat etmektir.

Yüce Yaradan, Hz. Musa’nın Firavuna verilen mal, mülk ve ihtişam konusunda serzenişte bulunması üzerine (Yunus 88), Yunus Suresi 89. ayetle: “Peki duanız kabul olundu. Siz yine istikamete doğruluğa devam edin ve kendini bilmeyenlerin yoluna uymayın.” buyurdu.

Demek ki huzurlu bir aile, huzurlu bir toplum, huzurlu bir dünya için bize düşen, istikamette doğru olmak, istikamette doğru olanlarla birlikte hareket etmek ve sadece onların emirlerine itaat etmektir. Böylece şahsiyeti yara almış insanları da düzelterek kurtarmaktır.

Allah’ım, bu dünyaya güzel eserler bırakabilmemiz için, mücadele azmimizi artır, irade gücümüzü artır, zihin açıklığımızı artır.

Senin her şeye gücün yeter.

BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

(Not: Bu yazı 2013 Kurban Bayramında yayınlanmıştı. Silindiğinden aynen Yayınlıyoruz.)

Bayramlar, anlayanlar için, Barışın habercisidir. Gerçek anlamdaki sevgi, saygı ve dostluğu pekiştirmek için bir fırsattır. İnşallah kalbi temiz insanlar, bu fırsatı iyi değerlendireceklerdir.

Kalbi mühürlenmiş olanlar ise, elbette sadece dilleriyle güzel sözler söyleyerek, halkı kandırmaya devam edeceklerdir. Ama böyleleri iyi bilmeliler ki, artık dünya insanlığı uyandı. İçten pazarlıklı olanlar her yerde bilinmeye başlandı. Aynı kandırmacayı devam ettirmeleri giderek zorlaşıyor. Çok yakında, kandırdıkları insanlar tarafından cezalandırılabilirler.

Kimileri de maddi güçlerine güvenerek, gizlice etrafa ölüm kusmaya devam etmeye çalışıyorlar. Bunlar bilinmediklerini zannetmesinler. Bayramların güzelliğini bozmamak için sabrediliyor.

Bunlar yine bilmeliler ki, bir insan ancak Allah dilerse ölebilir. Allah dilemedikçe kimse ölemez. Ama Allah’ın dilediğini de, hiçbir güç ölümden ve cezadan kurtaramaz.

Bayramlar böyle insanlar için, inşallah bir düşünme ve kendilerini sorgulama vesilesi olur. Bunların da sonunda kendilerine huzur getirecek yolu bulmaları dileğiyle, bayramların anlamını ruhunda hisseden bütün insanların Bayramlarını Kutlarız.

SEMAVİ DİNLER ARASINDAKİ DÜŞMANLIĞIN HESABINI, ALLAH’A NASIL VERECEĞİZ?

Yüce Yaradan’ın gönderdiği dinlere inananlar arasında düşmanlık oluşmasının iki temel sebebi var. Birincisi yeni gelen peygamberin getirdiği şeriatla birlikte eskisinin iptal olduğunun düşünülmesidir. İkincisi de, önceki peygamberin getirdiklerine inananların, yeni gelen peygamberi Allah’ın elçisi olarak kabul etmemeleridir.

Bu konudaki gerçekleri daha iyi anlayabilmemiz için, Kur’an’a bakmamız yeterlidir. Yeryüzünde orijinalliği bozulmamış tek kutsal kitap Kur’an’dır.  Kur’an’daki Enam Suresi 92. ayetle: “İşte bu da bizim indirdiğimiz bir kitap! Feyzi ve bereketi dünyayı tutacak, evvelki kitapları bu tasdik etmedikçe, muteber sayılmayacak…..” denilmesinin sebebi, diğer kutsal kitapların tahrif edilmiş olmalarıdır.

Yoksa Allah’ın tekliğine inanarak Allah’tan gelenlere iman edip, güzel işler yapanların korunacağı Kur’an’da sıkça bahsedilmektedir. Fakat kitapları tahrif ederek Üzeyir’i ve Hz. İsa’yı Allah’ın oğlu şeklinde algılayanları da Yüce Yaradan, “kahrolasıcalar, nereden saptırıyorlar” hitabıyla uyarmaktadır.

Kâfirun Suresi 6. Ayette buyrulan “sizin dininiz size, benim dinim bana” sözü sadece Allah’ı tanımayanlar için geçerli değildir. Bütün semavi dinlerin mensupları için de geçerlidir. Zaten Yüce Yaradan, “Allah dileseydi sizleri tek bir ümmet olarak yaratırdı” diyerek bu durumu açıklığa kavuşturmaktadır.

Yüce Yaradan, hem daha öncekilere verdiklerinin tahrif olmasından, hem de insanların kültür ve bilgilerindeki değişikliklerden dolayı yeni bir peygamberi göndermiştir. Eskiler içerisinden Allah’ın tekliğine inanan, Yüce Yaradan’ın bütün peygamberlerini bir gören anlayıştaki insanları da, koruması altına aldığını beyan etmiştir.

Allah, kendisinin tabi olduğu peygamberden sonra gelen peygamberleri kabul etmeyenleri de, ihtirasları sebebiyle böyle davrandıklarını buyurmuştur. Al-i İmran Suresi 19. Ayet: “Allah katında din İslam’dır! O kitap verilenlerin ayrılığa düşmeleri ise, sırf kendilerine ilim geldikten sonra aralarındaki ihtirastandır. Her kim Allah’ın ayetlerini inkâr ederse şüphe yok ki Allah çabuk hesap görendir.”

Demek ki, diğer peygamberleri kabul etmemek, insanların kendi ihtiraslarından kaynaklanıyor.

Semavi dinlere mensup insanlar, diğerlerinin peygamberlerini kabul etmedikleri ve onlar da kendilerinin peygamberini ret ettikleri için, birbirlerini dinsiz olarak niteliyorlar. Nitekim önceki yazılarımızda bahsettiğimiz gibi, Haçlı Seferlerinde her iki taraf da, birbirlerini Allah’ı inkâr eden olarak görmüştür.

Toplumlarda; kâfir, gâvur, gayr-i Yahudi, gayr-i Hıristiyan, gayr-i Müslim gibi kelimeler yanlış algılanmaktadır. Bu tanımlar, diğer peygamberlerin ümmetleri için söylenirse yanlış olur. Çünkü onların içerisinde, gerçek anlamda Allah’ın tekliğine, bütün kitaplarına, bütün peygamberlerine, meleklerine, ahirete inanan insanlar da var.

Kâfir veya gâvur deyimi aslında ateist olanları nitelemek içindir. Yani Yüce Yaradan’ı inkâr edenlere yöneliktir. Budizm gibi öğretilerin mensupları Allah’ı inkâr etmedikçe, ateist kabul edilmezler. Zaten bunların öğretileri ile Yüce Yaradan’ın tavsiyeleri birbiriyle çelişmez.

Maalesef bugüne kadar semavi dinlerin mensupları arasında temeli olmayan çok tartışmalar yapılmıştır. Bu tartışmaların birçoğu, kavgayla sonuçlanmıştır. Bu kavgalardan insanlık madden ve manen çok zarar görmüştür.

Bugün bizim önümüzde bütün açıklığıyla Kur’an varken ve tarihte yapılan hataları görmüşken, hatadan dönmezsek bizim suçumuz daha fazla olur. Bizler de tıpkı kendilerine ayetler okunduğu halde, atalarından gördüğünü savunan insanlar gibi oluruz. Hâlbuki Yüce Yaradan, böyle insanların beyinsiz olduklarını ifade ediyor.

Eğer bizler kendimizi beyni olanlar içerisine katıyorsak, düşünen aklı olanlar kategorisindeyiz diyorsak, atalarımızdan gördüğümüzü devam ettirmemeliyiz. Allah’ın korumasında olan ve her şeyin inceden inceye açıklandığı beyan edilen Kur’an’ı esas almalıyız.

Küreselleşen dünyada hiçbir toplum önderi “benim Kur’an’dan haberim yok. Böyle bir kitap olduğunu bilmiyorum diyemez. Yine küreselleşen dünyada Hz. Muhammed’in (s.a.v.) ümmetinden hiçbir önder, ortada Kur’an dururken, gayr-i Müslim herkesi ateist olarak suçlayamaz.

Eğer böyle yapmaya devam ederse, suçladıklarının dünyasında Kur’an düşmanlığı başlar. Böylece Müslümanım diyen kişi kendi davranışıyla, dünyada Kur’an düşmanlığı oluşturmuş olur. Böyle bir durumun hesabını da hiçbir Müslüman, Allah’a veremez.

Allah’ım, Senin huzuruna yüz akı ile gelebilmemiz için bizlere irade gücü ver, zihin açıklığı ver, ilim ve hikmet ver.